Donna was (is) onze trots van 7 maanden oud.

Altijd lachen, vrolijk en blij had soms ook haar streken maar daar bleef het bij.

Het ging zo vlug, we begrijpen het niet.

Het afscheid, ineens zo'n verdriet.

Het is onverklaarbaar en onbegrijpelijk voor ons, opeens ben jij verdwenen.

Door dat virus wat in jou lichaam is verschenen.

's Morgens nog met baasje wezen wandelen, snuffelen in het gras en bij de boom.

Donna foto's

's Avonds kon je niks meer, en wij konden je niet helpen, net een boze droom!

De nacht haalde jij nog net,

De hele nacht heb ik op jou gelet.

Door de hoge koorts en virus was je te ziek en te moe,

Je keek me aan Zei tegen mij: Ik Moet Gaan.

Je deed je oogjes toe.

Haar lichaam ligt slap in mijn handen en overtuigd me van haar dood.
Wij huilen, want ons verdriet is vreselijk groot.
We missen je Donna!!